Teksten

Ik kreeg deze zomer (’17) een brief van mijn onderwijzer (zo heette een leraar in de jaren zeventig van de vorige eeuw). Zomaar, uit het niets. Maar hij had een artikel van mijn hand gelezen en hij herkende mijn naam. Hij schreef mij dat het hem niets verbaasde dat ik iets met tekst en schrijven was gaan doen. Want als jongetje op de lagere school (zo heette een basisschool in de jaren zeventig van de vorige eeuw) kon ik al aardig schrijven. Als bewijs stuurde hij een kopie van een opstelletje van mij, van toen, mee.

En zo is het. Schrijven, verhalen maken, ik heb het altijd leuk gevonden. Niet voor niets ben ik Nederlands gaan studeren, niet voor niets heb ik in tal van redacties gezeten. Ik kan er nu mijn boterhammen mee verdienen en dat vind ik erg leuk. Fotografie heb ik aan het schrijven toegevoegd. Niet zelf de camera pakken (alleen als hobby), dat vak laat ik aan de specialist over, maar wel werken met beeld. Tekst en beeld. Het vult elkaar aan, het versterkt elkaar, het heeft allebei een functie.

Meneer Wegman, zo heet de onderwijzer van toen, had zijn adres of een telefoonnummer niet vermeld. Jammer. Want ik had hem graag bedankt. Met een kopje koffie. Om die tijd van toen, toen het schrijven in mij is geworteld, nog eens terug te halen. Het blijft nu bij een brief en mooie herinneringen.